Hayatı hakkında kaynaklarda ayrıntılı bilgi bulunmayan Ebû Caʿfer Ahmed b. Abdullah eş-Şîrmârî’nin 5./11. yüzyılın ortalarında yaşadığı, Debûsî’nin (ö. 430/1039) genç bir çağdaşı olduğu tahmin edilmektedir. Hocaları, öğrencileri ve ilmî çevresi hakkında bilgi mevcut değildir.
Şîrmârî, Hanefî fıkıh usulü geleneğinde Kitâbü’l-İbâne adlı eserin müellifi olarak tanınır. Sonraki yüzyıllarda “Te’sîsü’n-Nezâʾir” adıyla anılan ve farklı nispetlerle (Ebü’l-Leys es-Semerkandî, Ebû Zeyd ed-Debûsî, Ebû Caʿfer eş-Şîrmârî) intikal eden metinlerle yakından ilişkilendirilmiştir. Te’sîsü’n-Nezâir’e yapılan en erken atıf 7.yy/13.yy başlarına aittir. Bu döneme ait el-Fusûsü'l-İmâdiyye'nin günümüze ulaşan nüshalarının çoğunda ve Kureşî’nin el-Cevâhirü'l-Mudıyye fî Tabakâti'l-Hanefiyye adlı eserinde Te'sîsü'n-Nezâir müellifinin Ebû Ca‘fer eş-Şîrmârî olduğunun zikredilmesi, onun Debûsî sonrası usul geleneğinin erken temsilcilerinden biri olduğunu göstermektedir.
Kitâbü’l-İbâne’nin farklı nüshaları “Te’sîsü’n-Nezâʾir” adıyla günümüze ulaşmıştır.
