Şam’ın Kanavât mahallesinin Mübelled sokağında doğdu (1198 / 1784). Tam adı Muhammed Emîn b. Ömer b. Abdilazîz el-Hüseynî ed-Dımaşkī’dir. Hz. Hüseyin’in soyundan olup babaannesi Ḫulâṣatü’l-es̱er müellifi Muhibbî’nin kızıdır. Zühd ve takvasından dolayı “Âbidîn” lakabıyla tanınan beşinci dedesi Muhammed Selâhaddin’e nisbetle “İbn Âbidîn” diye anılmıştır. Babasının iş yerinde Kur’an okuduğunu duyan komşulardan biri yanlış okuduğunu söyledikten sonra dönemin âlimlerinden Muhammed Saîd el-Hamevî’den (ö. 1236 / 1820) kıraat dersi aldığı rivayet edilir. Kıraat ilminin yanısıra tecvidi, sarfı, nahvi ve Şâfiî fıkhını da okudu. Daha sonra Muhammed Şâkir el-Akkâd’dan aklî ilimlerin yanında hadis ve tefsir dersleri aldı. Akkād vasıtasıyla Kādiriyye, Şeyh Hâlid el-Bağdâdî (ö. 1242 / 1826) vasıtasıyla Nakşibendî tarikatına intisap etti. Geçimini ortaklık yaptığı ticaretle sağlayan İbn Âbidin vaktinin çoğunu Tâleviyye Camii’nde ilimle geçirdi. Dımaşk (Şam) müftüsü Hasan el-Murâdî zamanında fetva eminliği de yaptı. 5 Ağustos 1836’da (21 Rebîülâhir 1252) Şam’da vefat etti ve Bâbüssagīr Kabristanı’na defnedildi.

Hanefî fıkhına dair derli toplu eserler meydana getirmiştir. Başlıca eserleri arasında Reddü’l-Muḥtâr ʿale’d-Dürri’l-Muḫtâr ve  Şerḥu ʿUḳūdi Resmi’l-Müftî sayılabilir.